ШАРҚ ЭРТАГИ Тун. Ғариб кулбада Ғамгин тебранар шам, Кўзларини юммайди гўдак. — Нима дейсан, кўзим, Нима дейсан, эркам? — Она, менга сўйлаб бер эртак. Эртак, достонларга Қанча бой бу олам. Қанчалар кўп Шаркда афсона! Айтган билан битмас — Минг бир кечалар кам, Қай бирини сўйласин она?! Ё Баҳром эртаги, Ёинки «Чор дарвеш» — Озодбахтнинг қиссасиними? Ёки Аловиддин Ва ё Хусрав Парвез, Ё Жамила эрк сасиними?.. — Ухла, жоним эркам, Ухла, кўзимнури. Қўзичоғим, кўзларингни юм. Мен эртак сўйлайин, Ширин тушлар кўриб, Сен, дилбандим, оромол бир зум. Узоқ-узоқларда Кўк денгизлар узра Томчилардан ўқ қилар булут. Даҳшат билан келиб Тоғ устига, сўнгра Қояларга дўқ қилар булут. Оқ соч чўққиларнинг Ёқасидан тутиб, Чақмоқ билан уриб ўтади Тоғлар бош эгмагач, Ғазаб билан булут Қояларни ўқка тутади. Таслим бўл, дер — Қўлга қилич олиб, Таслимбўл, дер кўтариб сурон. Булутнинг кетидан Ортиқ даҳшат солиб, Ҳуштак чалиб келади бўрон. Дейди: «Мен борлиқни Тилка-тилка қилай, Қора кўлка солай жаҳонга»... Аммо чўққилар тик, Боқар ишонч билан Келажакка, Қуёшга, Тонгга... Бир нафас жимқолди Она недир ўйлаб. — Сўнг не бўлди, сўйла, онажон? Шарқ эртагин сўйлаб, Она кўз олдида Эртанги Шарқ бўлди намоён. «Мана, қуёш чиқди, Олам нурга тўлиб Булут узоқларга йўқолди. Этаклари унинг Пора-пора бўлиб Қояларда чувалиб қолди»... Ухла, жоним эркам, Ухла, кўзим нури, Қўзичоғим, кўзларингни юм, Борлиқ жимжит. Гўдак — Ширин тушлар кўриб Уйқусида қилар табассум.