КЕЧАГИНА Кечагина эди... Хайрлашиб Баланд тоғлар, Гулбоғлар билан, Дарёлардек тошиб, Қирлардан ошиб Ўртоқлар билан Қайтган эдик Ўйнаб, кулиб Мактаб қўйнига. Кўз олдимда... Анҳор бўйи, кўм-кўк чимда Тўйиб-тўйиб қўзилардек Чўзилардик. Горн билан оқшом яна саф-саф бўлиб тизилардик. Лагерь бизни яна мактаб, Фан қўйнига узатди. Кўксимизга чечак тақиб, гулхан Кечагина эди, худди кеча... Букун яна лагерь бизни қучоқ очиб кутади. ёқиб кузатди. Кенг далалар, гўзал боғлар бизларга кўз тутади. Қаранг вақтни, ҳадегунча йил ҳам ўтиб кетади. Бир йил... Худди бир ҳафтадай, Аммо ўзи сермазмун. Бир йил... Бизга ўқитувчи Қанча сабоқ бермасми? Йил ҳам олға югуради Ҳаёт олға юргандек. Шу бир йилда биз мактабдан талай нарса ўргандик. Китоб бўлди ҳамдамимиз, Билим бўлди нур — чироқ. Шу нур билан фан конига Қирдик яна чуқурроқ. Йиллар ўтар... Кўз олдимда чирой очар келажак. Мактаб, лагерь, Анҳор, боғлар хотирамда қолажак. Ва эсларман шу кунларни — Кечагина эди... Худди кеча...