МАТМУСА ВА ЎҒРИЛАР Савдо қилиб Матмуса Қайтар экан йўлига Тушиб қолди шаҳарлик Ўғриларнинг қўлига. Ечинтирдилар аввал, Сўнг дўппослаб урдилар. Ўчсин дея овози Карнай чалиб турдилар. Шу-шу, кўп йил Матмуса Бу шаҳарга қайтмади. Ичга ютди аламин, Ҳеч кимсага айтмади. Айтса нима, эл фақат Кулги қилар эрмаклаб... Қариганда ниҳоят Набирасин етаклаб — Матмуса яна ўша Шаҳар сари йўл олди. Бу сафар катта тўйнинг Устидан чиқиб қолди. Ғат-ғат карнай, ноғора Такатумни урарди. Матмусадан набара Бу нима, деб сўрарди. Бобо айтар: бу ишни Мендан сўрма, болажон, Бир шўрликни, ҳойнаҳой, Қилмоқдалар чалажон... Дўстлар кулманг, бу ҳикмат Матмусадан қарироқ, Ноғораю карнайдан Юринг доим нарироқ.