МАТМУСАНИНГ МЕҲМОНДЎСТЛИГИ Меҳмон жуда азиздир Донишқишлоқ томонда. Дерлар, майли биз ўлсак, Меҳмон бўлсин омонда. Мана, шаҳарлик меҳмон Қишлоқ кезиб юрибди. Унга гўзал табиат Маъқул бўлиб турибди. Айниқса тўполон сой Меҳмонга ёқиб кетди, Оҳ-оҳ деб сувга тушди, Тушди-ю, оқиб кетди. Гох чўкар, гох кўринар, Дод солар: «Қутқарингиз», «Спасите», «даст бидеҳ», «О май френд, хелп ми, плиз». Испанча, португалча, Лотинча кичқиради. Белни ушлаб Матмуса Ҳайрон бўлиб туради. «Шунча тилни ўрганиб Бойвачча бўлармидинг? Ундан кўра сузишни Ўргансанг ўлармидинг». Овози ўчганида Сув кириб томоғидан, Меҳмонни олиб чикди Ушлаб бўйин боғидан. «Шаҳарлик шаҳарлик-да» Дер Матмуса кўнглида, «Керакли арқонини Олиб юрар бўйнида». Қирғоққа чикди шошмай, Сўнг ақлини юритиб, Арқонидан дарахтга Осиб қўйди қуритиб.