БИР БУРДА НОН Мўйсафид йўл узра бир бурда нонни Тупроқ орасида кўрдию ногоҳ, Аста қўлга олди, ўпди, бу онни «Шиқ» ятиб сувратга туширди сайёҳ. Бир куни бу сурат олис маконда Рўзномалар аро бўлди намоён. Ёздилар: шўрлик халқ Ўзбекистонда Мана шундан яшар зору нотавон. Ким рад этар сурат далолатини, Ишонмай, не қилсин бехабар олам? Ўзбек деб аталган халқ одатини қаёқдан ҳам билсин бехабар олам? қаёқдан ҳам билсин ғофил одамлар: Бир бурда нон узра энгашган шу чол Етти пуд гурунчдан кеча ош дамлаб Етмишни қаршилаб олди безавол. Бу шеърдан мақсадим раддия эмас, Юртим жаҳон билган Ўзбекистондир. Дастурхони олам қилғудек ҳавас, Лекин нон қадри ҳам унга аёндир. Мен ўша йилларни эслайман ҳамон, Эслаб юрагимга чўкади музлар. Уртада бир бўлак қора кепак нон, Очликдан ичига ўтирган кўзлар... Шукрким, у кунлар олисда қолди, Шукрким, Ватаним маъмур ва обод. Шукрким, бу юртда менинг авлодим Муҳтожликни кўрган энг сўнгги авлод. Олис рўзномалар не ёзсалар ҳам Майлига, ёлғоннинг умри бир кунлик, Оч, юпун элларга биз ҳамкор, ҳамдам, Чунки бизга аён очлик, юпунлик. Биз йўқсил бўлганмиз, йўқсил бу жаҳон Заҳматини тортиб бораётирмиз. Эҳсонлар юкини бамисли карвон Елкамизга ортиб бораётирмиз. Нажот юлдузи деб олам шу боис Кўз тикар толебахш бизнинг юлдузга. Ердан ушоқ топсак биз ҳам шу боис Эъзозлаб ўпамиз, суртамиз кўзга.