КУЗ ЁМҒИРИ 2. Табиат ва қизалоқ Бийрон қизчам ёмғир ёққан кун Ёлворади хўрсиниб оғир: «Энди бирпас ўйнаб келайин, Айтинг, дада, ёғмасин ёмғир! Кутиб қолди яшил коптокчам, Ҳай-ҳай нимчам зерикди ёмон. Йиғлаяпти қўғирчоғим ҳам, Ёмғир тинсин, айтинг, дадажон! Бувим дерлар дуо қилиб: «Тин!» Деҳқонларга қийин бўлармиш, Ёмғир тинса — план тўлармиш, Айтинг, дада, ёмғир ёғмасин!» Шириним, ҳақ, сўзларинг бари, Эл зори бор бувинг зорида. Сен ўйлайсан, фалак ишлари Дадажонинг ихтиёрида. Қизалоғим, билмайсан ҳали, Муаммоси оламнинг — олам. Ожиз чархга тўзим бергали, Даданг надир, инсоният ҳам. Измимизда эмас бу дунё, Самоватга ўтмас сўзимиз. Билки, ундан нажот йўқ асло, Бизга нажот ... фақат ўзимиз. Шунча қайғу сенда ҳам, қизим, Хафа бўлма, баланд кўтар бош. Узбек деган халқ бор, юлдузим, Қалби унинг миллионлаб қуёш. Уни тарих қилган имтиҳон, Табиатнинг синови надир. Унга фақат сен бўлгин омон, Жону қалбин сен қилгин қадр. У буюк халқ. Юки ҳам буюк, Қаноати билмас ниҳоя. Ишон, қизим, ҳеч қандай булут Халқ бошига сололмас соя...