САРМОЯДОР «Олтмиш йилки, битмас ҳамон Талашимиз, баҳсимиз. Сизлар бизни дейсиз — ёмон, Бизлар деймиз — яхшимиз. Дарёлар ҳам бир ён оқмас, Ҳукм йўқдир ҳисларга. Бизнинг турмуш сизга ёқмас, Сизнинг турмуш бизларга. Илож қанча, Ўзга замон, Чидамоқдир ишимиз. Сизни ердик аллақачон ўтса эди тишимиз. Биз зулукмиз, Биз айёрмиз, Ҳам тулки, ҳам бўримиз. Ҳар нафасда сиз тайёрсиз қуритмоққа шўримиз. Не қилайлик, биз ҳам ночор... Сизни асли йўргакда... Афсус, Ҳануз шу армон бор, Пушаймон бор юракда». Сармоядор кўзларида Аён эди бу ҳислар — Бизга деркан: — Шодман жуда, Хуш келибсиз, азизлар!