КАЛГАРИДА СОАТ ЎН ИККИ — Калгари — ковбойлар ватани. Ковбой — чўпон, Менинг отим Жан. Автобусга марҳамат, қани Қолган гапни йўлда айтаман,— Ел нам ажрид ҳидин уфурар, Камаштирар кўзни оппод тош. Мовий кўкда Чарақлаб турар Биз бир ҳафта соғинган дуёга. Бетон йўлдан учамиз елдек, Тинглаб жазнинг шўх-шаддод кунин. — Мана, дўстлар, Шаҳарга келдик, Соатларни тўгрилаб қўйинг, Калгарида ҳозир ўп икки. Ҳамма соат милин суради. Ўзгармасдан Фақат меники Тошкент ваҳти билан юради. Калгарида Ўн икки ҳозир, Садоқатли соатим менинг Минтақалар ошарак охир Тошкент, етди вақтингга сенинг. Она шаҳрим — Сенда ярим тун, фарқ бу юртда ўн икки соат. Эл уйқуда, Шеър аҳли учун Айни меҳнат бошланган фурсат. Калгарида эса туш пайти. Чарақлайди тиккада офтоб. «Бозургопий» қўшиғин айтиб Кенг даладан борамиз шитоб. Ажаб, Ковбойлар маконида Ковбойлардек қадам ташлайман. Ер шарининг терс томонида Тошкент вақти билан яшайман.