СЕН ЯХШИСАН Сен яхшисан, Мен ёмондирман, Сен борсанки мен омондирман. Мени қаттол яратган ҳаёт, Сени қилган ожиз, бенажот. Сен — ниҳолсан, заволинг ўзим, Сен — тириклик, мен эса — ўлим. Кундуз бўлсанг, мен тун бўламан, Сен бор бўлсанг, бутун бўламан. Веомонман, лекин омонман, Чунки сендек мен ҳам инсонман. Бу оламнинг даргоҳи кенгдур, Яхшисию ёмони тенгдур. Қуёш кезиб кўкда саросар, Нур сочади бизга баробар. Фақат менинг қўйнимда тош бор, Бундан сенинг кўзингда ёш бор. Сен тутгансан қўлингга чироқ, Мен қўйганман нўлингга тузоқ. Мен ёмонман, Жуда ёмонман. Аввалига ожиз илонман, Омон бўлса бу бошим менинг, Боис раҳминг — қўлдошим менинг, Бир кун бўлиб улкан аждаҳо Бўлажакман қаршингда пайдо. Шунда ўткир тишларим санчар Сенинг юмшоқ кўксингга ханжар. Лек ҳозирча борман, омонман, Мен яшайман, гарчи ёмонман. Бордир менинг ҳаётга ҳаққим, Чунки мен ҳам бир тирик жонман. Сололмайсан бошимга соя, Мендан ҳужум, сендан ҳимоя. Дунё иши шу асли, ошнам, Ёмондан даф, яхшидан чидам. Сен яхшисан, Мен ёмондирман, Сен борсанки, мен омондирман. Тилагим сен доим бор бўлгин, Аммо мендан миннатдор бўлгин, Мен бўлмасам, эй яхши одам, Дод деб қочар эдинг дунёдан.