СЕН МЕНГА ТЕГМА Азиз китобхон, Қулоқ бер менга! Бир кичик достон Сўйлайин сенга. ўзингдан ўзга Билмасин ҳеч ким... Мен бир колхозга Бориб қайтгандим. Чекиб кўп малол Жуда толибман. Қайтибоқ дарҳол Ухлаб қолибман. Бир туш кўрибман, Кўп таажжуб туш. Таъбири, билмам, Хуш ёки нохуш. Тўс-тўполон, дашт, Чор атроф очиқ. Борлиқ аралаш, Олам қоришиқ. Бебош, беэга Турфа хўжалик. Ҳар ким ўзига Излар ўлжалик. Гоҳ келар кулги, Гоҳ кўнгил зада. Кўнгли чоғ тулки Товуқхонада. Мушуклар бунда Ухлаб семирар, Сичқонлар тунда Буғдой кемирар. Қўй сўйиб, ёзиб Тўкин дастурхон Кашқирни този Қилмоқда меҳмон. Қичқираман: ҳай, Бормисан, чўпон! У чиқар шошмай, Ёпишб чопон... Дер: Одат шундай, Сира ғам чекма. Мен сенга тегмай, Сен менга тегма... Бу қандай одат? Бу қандай савдо? Бу ахир, офат, Бу ахир, бало! У сўз демай жим Қўл чўзди: Қара! Ҳайҳот, қарадим, Бу не манзара? Девпечак учун Баланд сўрилар, Асал қутида Қовоқ арилар... Кийиниб укпар, Чўп ушлаб қўлга Қўшиқ ўргатар Укки булбулга. Мен қичқираман: Бормисан, боғбон? Бу қандай чаман, Бу қандай бўстон? У дер (камондай Қомати эгма): Мен сенга тегмай, Сен менга тегма... Боғбон шундай дер, Жўнар қошимдан. Муздек қора тер Қуяр бошимдан. Шу пайт қайдадир Янграр қўнгироқ. Дилим айтадир: Уйғоқсан, уйғоқ. Бонг кўтардим, гоҳ, Хайрият тушим. Қўл-оёғим соғ, Жойида ҳушим. Лекин бу ёқда Чириллаб ҳамон Опа товуқдай Қақшар телефон. Биламан, бугун Кечқурун мажлис, Мени шу учун Чақирар раис. Борсам, гапирсам Сўзларим нордон. Мен ҳақда у ҳам Гап айтар ёмон. Бор менда айблар, Биламан ўзим. Энг сози — мен кар, Кўрмайди кўзим. Дедим: Ҳар қалай Терс тўнни кийма. «Мон сенга тегмай, Сен менга тегма». Нетай ўзимга Балони ортиб. Ётдим устимга Кўрпани тортиб. Лек тинч йўқолди, Чақди тўшагим. Ичим ўт олди, Ёнди юрагим. Йигит ғурурим Йўлимдан тортиб Урнимдан турдим Кўрпани отиб. Асаб портлади, Бўлди сабр адо. Мени чорлади Ички бир садо: «Агар ҳалолсен, Тилингни тийма! Битсин, йўқолсин — «Сен менга тегма!»