ОЛЕГ КОШЕВОЙНИНГ НИДОСИ Александр Фадеевга Ватаним, Мен сени шундоқ суймадим, Куйиб-ёниб суйдим, Ўртаниб суйдим, Мана, сўнгги лаҳза Қора тупроғингга Лола бўлиб қолган бошимни қўйдим. Мен қаҳрамонманми? Мен шу кенгликларда Ялангоёқ чопиб юрган боламан. Сенинг боланг эдим, Энди юрагингда Битмас яра бўлиб қоламан. Мен қаҳрамонманми? Бу дунёга келиб, Жангарилик ҳиссин дилга солмадим. Фақат, юртим, сени оёқости қилган Сариқ махлуқларга чидай олмадим. Мен қаҳрамонманми? Муштипар онамга, Сенга керакмиди менинг бу шоним! Юрсам бўлмасмиди Борлиқни тўлдириб, Кўксимда кетмоқда армоним... Энди халқим менга Узоқ аза очар, Ҳасрат дастурхони йиғмайди. Бу дунёда сўнгги ватандошим қолса, Мозоримга келиб йиғлайди.