O‘ZBEKISTONIM Faxriya Yurtim, Seni yana oldim qalamga, To‘ying, shodiyonang bahona bo‘lib. Yana kelib qo‘nding tonggi misramga Falak nisor etgan durdona bo‘lib. Iqbol peshonamga bitgan oshyonim - O‘zbekistonim. Toleyim bor ekan, Senga hamnafas, Otashin quyoshing bilan yo‘g‘rildim. Yuz yil avval emas, yuz yil so‘ng emas, Tug‘yonli asrda senda tug‘ildim. Gullar sochding men ilk bosgan qadamga Bag‘ring menga nurli koshona bo‘lib. Jahon ichra mening tengsiz jahonim - O‘zbekistonim. Maqsad manzilida dovon oshgan dam Yo‘lchi ham bir to‘xtab olgandek nafas, Marzagacha yetib borgan dehqon ham Ortga boqib bir zum qilgandek havas. Ellik bahor ко‘rib hayot bog‘ida Umr kamoliga qo‘l cho‘zib inson, Oltin darvozani chertgan chog‘ida Sarhisob qiladi umrin begumon. Bosib o‘tgan yo‘li shunda odamga Tuyiladi ming bir pog‘ona bo‘lib. Ming bir dovon oshgan alp pahlavonim - O‘zbekistonim. Asli ellik emas, ellik ming yoshing, Kechmishing tarixlar nariyog‘ida. To‘marisdek ona Kayxisrav boshin Qon to‘la sanochga solgan chog‘ida, Spitamen kamon tutib dastida Maroqandni saqlab turganda uzoq, Yovni adashtirib olim dashtida Ko‘krak ochib qah-qah urganda Shiroq, Hali o‘zbek emas, lekin olamga Mashhur eding soq-u sug‘d ona bo‘lib Iskandami majruh etgan kamonim - O‘zbekistonim. Vahshat vodiysida kechdi asrlar Aljabr ustodin tuqquncha yering. Ilming yuksalguncha Beruniy qadar, To Alisher qqadar yetguncha she'ring Hayratga solguncha fan olamini Farg‘oniy chiqargan aniq hisoblar... Tebransa ne ajab Toshkent zamini, Bu yerga ko‘milgan milliard kitoblar Farang-u Hind-u Chin, Iroq, Ajamga Taralding Alqonun, Saydona bo‘lib. Buyuklar tan bergan buyuk dostonim - O‘zbekistonim. Ming bora tiklanding, ming bor qulading, Yovlar qamchisidan chekkanda ozor - Alpomish singari o‘g‘lon tilading, Tilading Go‘ro‘gli singari sardor. Sen ham gullar terib umid bog‘ida Tole orzusida tuzding alyorlar. Ammo bo‘talaring qo‘ng‘irog‘idan Cho‘llarda to‘kilib qoldi oh-zorlar. Umring egiz bo‘ldi anduh-alamga Orzularing bari afsona bo‘lib. Barchinning ko‘ksida qolgan armonim - O‘zbekistonim. Zamin dardicha bor bir ayol dardi, Oyning dog‘i balki uning dog‘idan. Faryod olov bo‘lsa olam yonardi Sharqlik juvonlarning chekkan ohidan. Zebuniso o‘tdi tanho va mahzun Boshida o‘t bo‘lib malika toji. Tun bo‘lib yoyilar Qo‘qonda har kun Nodirabegimning qirqilgan sochi. Ayol! To‘rt devorda ko‘milding g‘amga, g‘azallarda faqat jonona bo‘lib. Barnodek, Anbardek dili so‘zonim - O‘zbekistonim. Hali sokin tuman chulg‘ab bag‘rini G‘aflat uyqusida yotardi olam, Umid qalamida «Quyosh shahri»ni Hali yozmagandi Kampanella ham. Najot ko‘zi bilan mag‘ribga boqib, Ko‘hna Xorazmdan yo‘l olgan karvon Yovmut sahrosida oylar uloqib Maskov tuprog‘iga yetganda omon, O‘zbeklar to‘qigan shohi, gilamga Boqqanda zariflar hayrona bo‘lib, Do‘stlik ipak yo‘li ochgan karvonim - O‘zbekistonim. Darvozangni ochding ma’rifat, fanga, Senga oshno bo‘ldi Pushkin kabi zot. Lekin baxt-u iqbol kulmadi sanga Hali olis edi sen kutgan najot. Erk deya atalgan tabarruk shamga Intilding bir umr parvona bo‘lib. Parvonadek kuyib o‘rtangan jonim O‘zbekistonim. Dardingni kuyladi anhorlaringda g‘ijirlab aylangan ko‘hna charxpalak San’ating munaqqash devorlaringda, Lekin obodliging bo‘ldi Hapalak. Parilaring tutqun bo‘lib haramga, Ulug‘ shoirlaring devona bo‘lib, Taqdir sahrosida zor-u sarsonim - O‘zbekistonim. Ko‘p ellarni kezdim, ko‘p yurtlar ko‘rdim, Bir-biridan go‘zal, bir-biridan soz. Lekin Sharqda mash’al charog‘on yurtim Olamda tengi yo‘q o‘lkadir mumtoz Bunda do‘stlik kuyin aytur har chechak, Bunda baxtni qilur har bulbul navo. Dillardagi azal bashariy tilak - Buyuk birodarlik gulshani aro Osiyoxon degan suluv sanamga Oltin sep-u atlas so‘zona bo‘lib Kulib turgan, yorug‘, munis makonim - O‘zbekistonim. Yiroqdan eshitib sumay ovozin Ko‘chaga yugurgan bola singari, Men ham qo‘lga olib sibizg‘a sozim To‘yingga shosharman eldan ilgari. Tilak shu - qo‘shig‘im katta bayramga Yetib borsa kichik to‘yona bo‘lib. Mening ham qolmasdi dilda armonim, O‘lkam, onajonim, yuragim, jonim - O‘zbekistonim.