BAHOR MUSTAZODI Gul faslida soz oldi yana ahli navolar, kuy boshladi yona. Ne tongki, go‘zal bo‘ldi jahon, yer-u samolar, har tilda tarona. Ko‘k birla zamin bir-biriga oshiq-u ma’shuq, bir-birga tutashgan, Sochmoqda u boron ila jonbaxsh ziyolar, ichmoqda bu qona. Zumrad dalalar bag‘riga o‘t qo‘ydi shafaqgun raqs etguvchi lola, Yondirganidek bizni pari mohi liqolar, o‘t nasli -jonona. Gul boshin egib jilmayadir, baxtli kelinchak, mashshotasi - oftob, Bulbul tilida nola nadir, zavqli sadolar, bu - savti zamona. Men ham qalamim qo‘lga olib o‘y suradirman, tashbeh qidirurman, Yurt sha’niga yozmoq tilagim hamd-u sanolar Shayx-u g‘afurona. Ey sen, Vatanim, menga o‘zing bitta jahonsan, bir o‘g‘ling erurman, Jon boricha ko‘nglimda senga sidq-u vafolar, - sen menga yagona. Men neki yozar bo‘lsam, o‘zing boisi nazmim, madhim senga doim, Bitdim yana, jonim, yuragim senga navolar, gul fasli bahona.